حالا که بیشتر از چهار سال از راه اندازی اولین وبلاگم گذشته به این نتیجه رسیده ام که وب نویسی کاری است کم ارزش. بابت روزها و ساعات از دست داده ام دلخور نیستم.اما جلوی ضرر را از هرجا که بگیری منفعت است. اگر پست اسفند را بخوانید شاید دیگر احتیاجی به توضیح بیشتر نباشد. به هرحال این حرکت در ادامه ی همان کودتایی است که قبلاً صحبتش شد. وبلاگ نویسی را خارج از دایره ی تعلقات(برای خودم) نمی بینم و قدر مسلم همین تعلقات است که مانع از رفتن می شود. برای بالا رفتن از کوه و فتح قله هرچه کوله ات سبک تر بهتر.ننوشتن در این مجازآباد معنی اش زمین گذاشتن قلم نیست.بلکه بتوانم با کنار گذاشتن وب نویسی بیشتر روی داستان هایم متمرکز شوم.این وبلاگ را مثل دو وبلاگ دیگرم حذف نمی کنم. همچنین نشانی ایمیلم را برای ارتباط  می گذارم بماند.

پاینده باشید