وبلاگ قشنگی داری

به منم سر بزن

سرت كه گرم كار باشد، هي حرف تازه براي گفتن داري كه نمي تواني بزني؛چون سرت گرم كار است و فرصت نوشتن كم تر داري.

سرت كه گرم كار باشد، هم خوب است و هم بد. محاسنش را كاري ندارم ولي بدي اش اين است كه از آدم هاي دور و برت غافل مي ماني. از دوستانت و حتي دشمنانت!

سرت كه گرم كار باشد، نمي فهمي كي قرص خورشيد در آسمان مي ايستد و كي جايش را به ماه مي دهد.

سرت كه گرم كار باشد، حتي نمي تواني كمي به خودت برسي كه زيارتي بروي مثلاً يا نوشته ها و طرح هايت را جمع و جور كني.

سرت كه گرم كار باشد، حالي ات نمي شود كه چه كسي پشت در است كه مي خواهد تو را ببيند كه انتظارش را مي كشيدي اين همه وقت، كه... حالي ات نمي شود!

اين همه حرف را به صف كشيدم كه بگويم سرم گرم است.

كه دلم تنگيده است براي زيارت امامي كه رئوف است و شانه اش بوي آرامش مي دهد و حالا كه عزيزترين دوستم مي خواهد با پدربزرگش برود ببيند امامش را، من بالاپوشي از حسرت پوشيده ام كه ناگهان ايميل مي زند:

lahol hamd!* 

rafigham salam. 

mashhad nemiravam,pedar bozorg rahie bimarestan shod,be gooshiam zang nazan,

gooshiam pishe khodam nist,

doam kon.

ديگر چه بگويم؟!

استجابت مي خواهم

فقط همين.

.....................................

*(له الحمد)

                      گردبادهای مسموم

                      می آیند

                                        تا باور باغ را مچاله کنند ،

                     اما من ، به احترام شما

                                                 یک دقیقه هم سکوت نمی کنم!

نزدیک به یک هفته است که یکی از دوستان تماس گرفته برای نمایشگاه پوستر خلیج فارس و این که من هم چیزی بفرستم. نمایشگاه از قرار معلوم در یکی از ایستگاه های متروی تهران برگزار خواهد شد. مانده بودم که به این دوستم چه بگویم.

دست آخر از طریق پیام کوتاه موافقت خودم را اعلام کردم .

در این میان اما به این فکر می کردم که نتیجه ی این نمایشگاه ها چه خواهد بود و تاثیر آن چه اندازه!

دی شب خبری درباره ی نشست شورای همکاری کشورهای حاشیه ی خلیج فارس از تلویزیون پخش شد .

در این خبر البرادعی در حال سخن رانی بود در حالی که نشانه ( آرم) شورای همکاری پشت سرش قرار داشت و روی آن همچنان نوشته بود خلیج العربیه!

بحث بر سر فیلم 300 و حاشیه هایش هنوز نقل محافل و مجالس است. خیلی ها هم این وسط بی آن که بدانند با خرید این فیلم به رواج آن کمک می کنند که البته تعجبی هم ندارد اگر یادمان نرفته باشد که کجا زندگی می کنیم!

حالا با توجه به وقایع سال های اخیر ( اهانت به ساحت پیامبر مسلمانان ، نمایش فیلم های اسکندر و 300 ، ماجرای تغییر نام خلیج فارس در مجله ی نشنال ژئوگرافی و....) شما کدام گزینه را پیشنهاد می کنید:

الف) مقابله به مثل می کنیم

ب) نمایشگاه می زنیم

ج ) تحریم محصولات امریکایی و اسراییلی

د) ما را از سیاست بازی معاف کنید

ه) شترهایم چه می شود؟

و ) حضور گسترده در راه پیمایی باشکوه  فردا ، مشت محکمی...

ز) علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد

ح ) ما مکلف به وظیفه ایم نه نتیجه

ط ) محکوم می کنیم

ی) اندکی صبر سحر نزدیک است

ک) گیرم پدر تو بود کورش ...

ل) اخراجی ها با کیفیت عالی هشتصد تومان !

همیشه به این فکر می کنم که محضر وبلاگ، حرمت دارد !

و گاهی بیشتر از همیشه .

پس اگر کمتر می نویسم اینجا ، به این معنا نیست که اصلا نمی نویسم

چون ننوشتن یا نوشتن و پاره کردن بهتر از این است که دست نوشته های حالایت موجب پشیمانی فردایت شود.

هیچ تقید و تعهدی هم نیست که این وبلاگ حتما هرروز به روز رسانی( آپدیت ) شود.

من  از همین جا و برای همیشه از همه ی بزرگوارانی که به امیدی می آیند اینجا و اغلب چیز تازه ای  نمی بینند معذرت می خواهم و با شرمندگی می گویم:

ببخشایید مرا که من برای قلم ، کاغذ ، این وبلاگ و وقت پربهای شما ارزشی بیش از این قایلم.

زمانی که این وبلاگ راه اندازی شد ، تجربه ی راه اندازی دو سه وبلاگ را از سر گذرانده بودم و در این مدت به اظافه ی این ده سالی که می نویسم به این نتیجه رسیده بودم که نوشتن از اتفاقات سیاسی و بازگو کردن درد های جامعه مثل حکایت های زیر کرسی می ماند که دردی از کسی دوا نمی کند و فقط به درد تعریف کردن می خورد ولاغیر.

بنا را بر این گذاشتم که چیزهایی بنویسم در مایه های تذکرةالاولیا  ، و احوالات بایزید و رابعه و ابو منصور جینوی و سهل بن عبدالله تستری و …

بنده به شدت بر این باورم که مشکلات بشر حل شدنی نیست مگر اینکه بشر شاگردی کند و اخلاق بیاموزد و تربیت شود.

بارها در کوچه و خیابان دیده ام کسانی که الفاظ رکیک برایشان مثل جویدن سقّز است یا دور زدن قانون، حکم راه رفتن را برای ایشان دارد. اصلا شما کافیست به یک فرد سیگاری بگویی : نکش جانم ، سیگار برایت سم است. چه دارد و چه می کند و مثلا سرطان زاست و چه و چه. خب مگر این بابا خودش نمی داند اینها را؟ می داند و از من و تو هم بهتر ؛ حتی ممکن است از مظار سیگار چیزهایی به تو بگوید که تو خود پیش از این نمی دانستی .خدا پدر اربابان این حکومت را بیامرزاد انشاءلله که بهانه ای شدند برای مشکلات ملت فخیم ایران. به فلانی می گویم چرا در خیابان تف می اندازی یا چرا گران  می فروشی یا چرا تجاوز می کنی یا چرا … بلافاصله در می آید که مشکل دارم و اموراتم نمی گذرد و زندگی سفاکانه بر من تازیدن گرفته و الخ. دست آخر هم همه چیز گردن این آخوند های بخت برگشته می افتد.

حکایت آن یارو است که سوار اتوبوس شده بود و بلیط نداده بود و گفتند چرا بلیط نمی دهی گفت امان از دست این آخوند ها !

حال من مانده ام که با ملتی که حتی سوراخ شدن لایه ی ازن و پدیده ی النینو و انفجار فضاپیمای شاتل در فضا و اسهال گرفتن پدربزرگش را گردن همه می اندازد غیر از خودش چه باید کرد!!

از این روست که حکایت می گویم. از جوامع الحکایات و لوامع الروایات ، از تذکرة الاولیا ، از بهارستان جامی و کیمیای سعادت غزالی .

همین حالا ممکن است عده ای بر من بخروشند که این بابا در خانه اش نشسته و با کتاب سر خودش را گرم کرده و خبر از پیاده ندارد و نمی داند که در این مملکت چه خون ها که ریخته نمی شود.

دوستان این خونی که شما می بینید میراث نیاکان ماست. همه در این بلیّه مقصریم، همه! اگر هر کسی از وزیر و وکیل و آخوند و کاسب و کارمند کمی بر روی خودش کار می کرد و اخلاق می آموخت ، هیچ وقت به ساحت هم نوعانش تجاوز نمی کرد ، نان کسی را نمی بُرید و دل کسی را نمی سوزاند.

اصلا مگر وکیل و وزیر کیست؟ جز این است که زمانی همسایه ی ما بوده یا فامیل ما یا لا اقل همشهری مان؟

پس می پذیرید که از خود ما بوده و حالا دارد بر ما …بگذریم.

چه خوش می گفت آن بزرگ که : کافیست آدم ها تربیت شوند ، مملکت اصلاح می شود!

سخت است ، نه؟

این عکس ها تزیینی نیستند!

همه آمده بودند

روز جمعه دوم تیر نگارخانه ی مهرین شاهد اتفاقی به یاد ماندنی بود

به طوری که به گفته ی بعضی از دوستان شاید دیگر اتفاقی به این شکل در آنجا روی ندهد.

ساعت 4 عصر بود که یکی یکی مهمان ها وارد گالری شدند .

گل و لبخند و شیرینی  طوری فضا را در برگرفته بود که حتی سرپرست گالری

نتوانست پشت میزش بنشیند و بی اختیار به سمت میهمانان رفت و در میان جمعیت گم شد.

این نمایشگاه غیر از منافع حرفه ای از دو جهت برای من سبب خیر شد

خیلی از دوستان قدیمی ام را پس از مدت ها در نمایشگاه دیدم و دیدار ها تازه شد

و تعدادی از دوستان اینترنتی ام را در نمایشگاه از نزدیک ملاقات کردم

محمد عزیزی( نسیم) همیشه دوست داشتنی که در چهارده سالگی اولین معلم من بود

محسن داودی که همیشه با من یگانه بوده

من او که خیلی اصرار داشت در برگزاری نمایشگاه کمک کند

کیوان سرلک که خوش می نویسد و خوش می نویسد و باز هم خوش می نویسد

علی اکبر شیر ژیان (عکاس روزنامه همشهری) که محبتش را از ما دریغ نکرد

و تصویر های این جشن به قاب چشم او مزین شد

مینو آسمانی که نقدهای شیرینش همیشه راهگشا بوده

خانم صدر( فرزند امام موسی صدر) که در آخرین ساعات نمایشگاه

بنابر وعده ای که داده بود حضور پیدا کرد و نمایشگاه با عطر حضور او پایان گرفت

 آقای مهدی سعیدی که با توجه به گرفتاری بیش از اندازه دقایقی را در کنار ما نشست

و با دقت ، اصل نمایشگاه و کارها را حلاجّی کرد

و آقای مهدی صادقی که با پوشش خبری در سایت  رسم( سایت خبری گرافیک ایران)

خیلی به ما کمک کرد

و خیلی از دوستان که نمایشگاه بی حضور آنان  رنگی نداشت.

از همه ایشان ممنونم و امیدوارم نمایشگاه بعدی که نمایشگاه انفرادی من هست

با بهتر برگزار شدنش شاهد حضور دوستانی باشد که در این ایام جایشان خالی بود.

گام اول

نمایشگاهی از پوسترهای تجربی

محمد بنی حسن/ علیرضا حصارکی/ ابوالفضل خسروی/ حجت عزیزی(محراب)/امیرمسعود نیایی

افتتاحیه: جمعه ۲ تیر ماه ساعت ۵ تا ۸ عصر، نگارخانه ی مهرین

نشانی: تهران/ کوی نصر(گیشا)/خیابان فاضل غربی/ شماره  ۲۱ / طبقه اول

نمایشگاه تا چهارشنبه ۷ تیر ادامه دارد.

 گالری مهرین در طول هفته از ساعت ۴ تا ۸ عصر پذیرای شما خواهد بود.

می گویند کسی از سفر حج برگشته بود و یک یخچال با خودش آورده بود از آن جا.حالا این که چرا یخچال و کدام آدم عاقل بار به این سنگینی را از آن جا با صرف هزینه به این طرف می آورد ، بماند.

روی یخچال این عبارت را نوشته بود :

   "مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

   مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه! "

متاسفانه این حکایت دردناک خیلی از ما به اصطلاح مسلمان هاست.

ایرانی ها را می گویم چون از اخلاق مسلمانان دیگر کشورها اطلاعی ندارم.

کارمان شده این که دو هفته برویم مکه و به اندازه ی دوسال ( به توان 10) تعریف کنیم

از مغازه های طلا فروشی و پارچه و لباس و لوازم خانگی و ...

چند نفر از حاجی ها تا مراسم حج را از تلوزیون می بینند اشک در چشمانشان حلقه می زند؟

چند درصد از همین حاجی ها پیش از عزیمت به خانه ی خدا سفرنامه ی " خسی در میقات "

جلال را خوانده اند؟ 

دیشب مثلا شب یلدا بود.

می گویم مثلا چون خیلی چیزها رو خیلی وقت ها یادمان می رود.

یادمان می رود گل فروش های دوره گرد را که سر  چهار راه و پشت چراغ قرمز دستشان راکه از سرما کبود شده از پنجره ی ماشین دراز می کنند به سمت ما تا شاید این چند شاخه ی باقی مانده ، قبل از آن که پژمرده شوند در گلدانی یا در دستان کسی که دوستش داریم جا بگیرند.

یادمان می رود که دو کوچه پایین تر پیرمرد و پیرزنی رختخوابشان همیشه پهن است. چون بخاری ندارند که سرمایشان را بگیرد. پس به ناچار پتو به دور خودشان می پیچند.

یادمان می رود در واپسین ساعات بلندترین شب سال ، یکی دارد در میان زباله ها ( پوست هندوانه و تنقلاتی که با شادی و خنده خورده ایم ) جستجو می کند به این امید که شاید باز هم یک ظرف پلاستیکی پیدا کند و از جمع پلاستیک هایی که از سر شب تا الان به دوش می کشد یک جفت کفش برای تنها دخترش تهیه کند.

یادمان می رود...!

توی همین شهر، همین نزدیکا ، شاید دوکوچه پایین تر و شاید سر همین چهار راه عده ای هستند که هرشبشان شب یلداست.

سال ۷۵ بود و در تلوزیون. این اولین باری بود که تصویر یک روحانی را می دیدم که مثل دیگران ریش بلند ندارد. همیشه خنده ای بر صورتش نقش بسته و مدام از دغدغه هایش که جوانان هستند می گوید.

آن موقع تازه جایی به نام خانه ی روزنامه نگاران جوان راه اندازی شده بود و بعدها متوجه شدم که این روحانی خوش مشرب رییس خانه است . وقتی عضو خانه شدم بیشتر با ایشان روبرو شدم و...

خانه دوسال بیشتر دوام نیاورد و گروهی که از همان اول نمی توانستند بپذیرند که می شود دین را در لباسی زیباتر به جوانان عرضه کرد باعث شدند جمع صمیمی مان از هم پاشیده شود.

بعد ها باز هم  محمد رضا زائری را می دیدم اما کمتر.

اردیبهشت پارسال بود که در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران از دور چهره ای دیدم که آشنا بود و آشنابود و آشنا. یکدیگر را در آغوش کشیدیم و از احوال هم پرسیدیم. گفت دیگرنمی نویسی؟ گفتم چرا ولی نه در جراید. وبلاگ می نویسم. گفت من هم و نشانی وبلاگش را داد وتاکید به اینکه کامنت یادت نرود.

یک شب هنگام برگشت از جلسه ای که منبری اش خود ایشان بود ، در ماشینش نشسته بودیم و درباره ی

 آسیب شناسی وبلاگ های مذهبی گفتگو می کردیم. آن روز سردبیر کل همشهری محله بود و امروز سردبیر روزنامه ی همشهری.

زائری آن سال ها که خیلی ها تحمل دیدنش را نداشتند و هنوز هم ندارند حالا دیگر چهره ی آشنایی پیدا کرده. آشنا و دوست داشتنی.

محفلی با عنوان فرصت دوستی ، هرچهار شنبه عصر در موزه ی امام علی برقرار است. در این جلسات که کاملا صمیمی و بی تکلف برگزار می شود محمد رضا زائری به سوالات جوانان در باره ی دین و جامعه پاسخ می دهد.

کسانی که می خواهند در این جلسات شرکت کنند می توانند به خیابان  حضرت ولیعصر(عج)/ بالاتر ازظفر / روبروی بزرگراه نیایش / بلوار اسفندیار / شماره ی 35 مراجعه کنند.

در ضمن کسانی که می خواهند بیشتر با چهره ی صمیمی این نویسنده و روزنامه نگار آشنا شوند می توانند روی نشانی www.zaeri.com  کلیک کنند.

مثل همیشه

درست شبیه دفعات قبل

دیگه این روند به قدری برایمان تکراری شده که حتی حرف زدن درباره اش حوصله ی آدمی را سر می برد.

خبر آنچنان که باید غیر منتظره نبود.

" منو چهر آتشی درگذشت "

همه ی ما می دانستیم که این اتفاق روزی خواهد افتاد.

ولی تنها هنگام کوچ است که تازه می فهمیم آن کسی که کنارمان بود حالا جایش خالی است.

بیاید قبل از آنکه برای منوچهر آتشی فاتحه ای سر دهیم ، برای خودمان طلب آمرزش کنیم.

ولی این بار  نه مثل دفعات قبل

و نه مثل همیشه!