" همین نزدیکا "

خداحافظ

mehrab — Sat, 24 May 2008 20:16:18 GMT

حالا که بیشتر از چهار سال از راه اندازی اولین وبلاگم گذشته به این نتیجه رسیده ام که وب نویسی کاری است کم ارزش. بابت روزها و ساعات از دست داده ام دلخور نیستم.اما جلوی ضرر را از هرجا که بگیری منفعت است. اگر پست اسفند را بخوانید شاید دیگر احتیاجی به توضیح بیشتر نباشد. به هرحال این حرکت در ادامه ی همان کودتایی است که قبلاً صحبتش شد. وبلاگ نویسی را خارج از دایره ی تعلقات(برای خودم) نمی بینم و قدر مسلم همین تعلقات است که مانع از رفتن می شود. برای بالا رفتن از کوه و فتح قله هرچه کوله ات سبک تر بهتر.ننوشتن در این مجازآباد معنی اش زمین گذاشتن قلم نیست.بلکه بتوانم با کنار گذاشتن وب نویسی بیشتر روی داستان هایم متمرکز شوم.این وبلاگ را مثل دو وبلاگ دیگرم حذف نمی کنم. همچنین نشانی ایمیلم را برای ارتباط می گذارم بماند.

پاینده باشید

آه فلانی، تو اینجا چه می کنی؟

mehrab — Sat, 03 May 2008 08:02:18 GMT

بوی کتاب، خاطره ی خیابان سئول، نشستن بر لبه ی سیاه و سفید جدول و گاز زدن به کلاب ساندویچ، یک پلاستیک، دو پلاستیک، سه پلاستیک،...پلاستیک هایی که در دست ها آویزان است، عینک های آفتابی، عطش سیری ناپذیر کتاب، آب معدنی، تخفیف 20 درصد و 25 درصد، فروش ارزی،آه فلانی تو اینجا چه می کنی، صف دستشویی، بساطی های بیرون نمایشگاه، آگهی های ریز و درشت چسبیده به آسفالت، اتوبوس شرکت واحد، خواب توی اتوبوس از فرط خستگی،کوله پشتی رها شده روی صندلی کامپیوتر،خوابیدن روی زمین بدون بالش و فکر کردن به این که پست بعدی وبلاگ را با چه کلمه ای شروع کنم.

کامنت

mehrab — Fri, 18 Apr 2008 21:33:18 GMT

سلام گلم

وبلاگ قشنگی داری

به منم سر بزن

عید، حوّل حالناست!

mehrab — Sun, 16 Mar 2008 20:28:18 GMT

می خواهم بی مقدمه باشد این پست.می خواهم پراکنده بنویسم. پاکنویس هم نمی کنم. سانسور هم همین طور!

یک نمایشگاه گروهی پوستر با موضوع خلیج فارس، راه اندازی سومین و شاید بشود گفت کامل ترین سایت خبری تحلیلی گرافیک ایران،مصاحبه با استاد صادق بریرانی(از اعاظم گرافیک ایران) و آلن لوکرنک(گرافیست برجسته ی فرانسوی) نگارش چند مقاله و نقد موضوعی برای گرافیک ایران و همچنین چند داستان کوتاه که بعضی از آن ها را همین جا خوانده اید، همکاری با انتشارات سوره مهر با سمت طراح گرافیک، طراحی جلد برای مجلات شعر، ادبیات داستانی و سوره، و آشنایی نزدیک با چند شاعر و نویسنده و گرافیست و روزنامه نگار و عکاس، برای من کارنامه ی نسبتاً خوبی در سال۸۶ می تواند باشد.

اسفند ماه اما، ماه انقلاب بود.

با این فکر که "می خواهم علیه خودم کودتا کنم" شروع کردم به برداشتن هرچیزی که شبیه دیوار بود. در اولین حرکت، از سردبیری سایت اعلان کناره گیری کردم و سایت را رسماً واگذار کردم به مدیر داخلی، بلکه کارهایی برای سایت بکند که من می خواستم و نکردم. در اقدام بعدی شکل ظاهری ام را به طرز دور از انتظاری تغییر دادم.یعنی آرایش سر و صورت و لباس و ...چند روز پیش و با استعفای مدیریت هنری انتشارات سوره،در بین همکارانم این شائبه پیش آمد که مدیر هنری آینده احتمال قریب به یقین من خواهم بود. حتی مدیر هنری مستعفی، خودش صحبت هایی با بنده کرده بود. ولی در عین ناباوری و درست سه روز بعد از او، استعفای خودم را رسماً تقدیم معاونت کردم و البته بابت اینکه استعفای من را قبول کرد همچنان دعاگویش خواهم بود. در سالی که گذشت جز یک مورد در هیچ بینالی( مسابقات دوسالانه هنری) شرکت نکردم و برای هیچ کسی هم کارت تبریک سال نو نفرستادم(برخلاف سال گذشته که در چند سایت معتبر خارجی و داخلی کارهایم دیده می شد).پس بی جهت منتظر تبریک و کارت و این چیزها نباشید!

معتقدم وقتی قرار به تحول است، این تحول همه ی ارکان تو را باید در بر بگیرد. یعنی طبیعتش همین است. این وبلاگ را از این به بعد با نوشته هایی دیگرگونه بخوانید و این کودتا را تا به قدرت رسیدن پادشاه بعدی همچنان ناتمام فرض کنید.

راستی، خدا کند سال نو ، به شما حال نو بدهد!

کوتاه و عمیق

mehrab — Sun, 02 Mar 2008 19:56:18 GMT

برای زهرا نوری

مادر بزرگ، هم مادر بود و هم بزرگ.

این اواخر روز به روز قدش کوتاه تر می شد و صورتش مچاله تر و گودی پای چشم هاش عمیق تر.آنقدر عمیق که فکر می کردی قرار است از دل آن آب بجوشد.بس که آدم را یاد چاه وسط باغ می انداخت. خلاصه آنقدر کوتاه و عمیق شد که دیگر ندیدیمش.

.....................................................................................................................................

پ.ن:دیشب بی تابانه زنگ زد و گفت برای قلب مادربزرگ دعا کن که نایستد. صبح حوالی ساعت 10 ،پیامک فرستاد که: تمام شد!

آه.....غزه !

mehrab — Wed, 23 Jan 2008 13:22:18 GMT

اگر رفيق شفيقي، درست پيمان باش!*

mehrab — Sat, 15 Dec 2007 15:12:18 GMT

گفت: من مال تو ام ، تو هم مال من باش

بیشتر از این چیزی نمی خواهم

گفتم: باشد، من مال تو !

...

من زدم زیر قولم

قاعده بر این بود که تلافی کنی

دلم می گفت نمی کنی

راست می گفت

اما از کجا می دانست؟

...................................................

*يا رفيق من لا رفيق له...!- جوشن كبير

کتاب را روی سرت بگیر

mehrab — Thu, 29 Nov 2007 12:32:18 GMT

مدرسه که می رفت ، همان دو سه باری که تمرینات ریاضی اش را انجام نداده بود، معلم فرستاده بودش گوشه ی کلاس و گفته بود کتاب ریاضی را روی سرش بگیرد و تا آخر زنگ، همان طور بایستد.

به این فکر کرد که معلمش ناخواسته چه چیز خوبی یادش داده.

رو به گوشه ی اتاق ایستاد

قرآن جیبی اش را روی سر نگه داشت و با بغض گفت " و اَقِلـنی عَثـرَتی...!"*

..................................................................................................

* اشتباهم را نادیده بگیر- دعای کمیل

مجالٍ آه

mehrab — Wed, 21 Nov 2007 10:07:18 GMT

سرت كه گرم كار باشد، هي حرف تازه براي گفتن داري كه نمي تواني بزني؛چون سرت گرم كار است و فرصت نوشتن كم تر داري.

سرت كه گرم كار باشد، هم خوب است و هم بد. محاسنش را كاري ندارم ولي بدي اش اين است كه از آدم هاي دور و برت غافل مي ماني. از دوستانت و حتي دشمنانت!

سرت كه گرم كار باشد، نمي فهمي كي قرص خورشيد در آسمان مي ايستد و كي جايش را به ماه مي دهد.

سرت كه گرم كار باشد، حتي نمي تواني كمي به خودت برسي كه زيارتي بروي مثلاً يا نوشته ها و طرح هايت را جمع و جور كني.

سرت كه گرم كار باشد، حالي ات نمي شود كه چه كسي پشت در است كه مي خواهد تو را ببيند كه انتظارش را مي كشيدي اين همه وقت، كه... حالي ات نمي شود!

اين همه حرف را به صف كشيدم كه بگويم سرم گرم است.

كه دلم تنگيده است براي زيارت امامي كه رئوف است و شانه اش بوي آرامش مي دهد و حالا كه عزيزترين دوستم مي خواهد با پدربزرگش برود ببيند امامش را، من بالاپوشي از حسرت پوشيده ام كه ناگهان ايميل مي زند:

lahol hamd!*

rafigham salam.

mashhad nemiravam,pedar bozorg rahie bimarestan shod,be gooshiam zang nazan,

gooshiam pishe khodam nist,

doam kon.

ديگر چه بگويم؟!

استجابت مي خواهم

فقط همين.

.....................................

*(له الحمد)

مثل شعر، ناگهان!

mehrab — Tue, 30 Oct 2007 05:46:18 GMT

سه شنبه،

چرا تلخ و بی حوصله

سه شنبه،

چرا این همه فاصله

سه شنبه، چه سنگین، چه سرسخت، فرسخ به فرسخ

سه شنبه

خدا کوه را آفرید!

صبح سه شنبه است و ساعت چند دقيقه اي از ده گذشته.

امروز را به هواي بيماري مادر مي توانستم خانه بمانم و نيايم شركت.

تازه رسيده ام.

مجيد اكبرزاده دارد روي پوستري از قيصر كار مي كند. قشنگ شده.

همين را به مجيد هم مي گويم.

_براي دل خودت داري كار مي كني، مجيد؟

_نه! چيز شده؛ فوت شده!

_شوخي مي كني؟

_نه، ديشب...

نمي شنوم ادامه اش را

نمي خواهم بشنوم

سخت است.

خيلي سخت